15de zondag door het jaar

Auteur: Didier Croonenberghs
Datum: 16-07-2023
Liturgische tijd: Door het jaar
Liturgische jaar: A
Jaar: 2022-2023

Is het je opgevallen dat – vanuit het oogpunt van winstgevendheid – er geen slechtere investeerder is dan de zaaier in dit Evangelie ! Hij maakt geen onderscheid tussen akkers ! Hij zaait naar alle windstreken, zonder te letten op het mogelijke resultaat, zonder na te denken over het kiezen van de beste, meest winstgevende, meest vruchtbare grond ! Hij gooit graan overal rond, zonder bang te zijn het te verspillen. Is dat niet Gods houding tegenover ons ? Jezus, gezonden door de Vader, kwam in de wereld om zijn woord te zaaien. En hij zaait het overalomdat hij wil dat dit woord elk hart bereikt.

Laten we eerlijk zijn, de manier van doen van de zaaier staat ver af van de onze: wat is er menselijker dan eerst aan de oogst te denken voordat je gaat zaaien ? Is het niet begrijpelijk om meer vertrouwen te hebben in degenen die ons steunen, om van degenen te houden die op hun beurt van ons houden, of om te zorgen voor degenen die ons dankbaar zijn? Omdat we allemaal willen delen in de oogst : een beetje genegenheid, een beetje dankbaarheid ! Maar God is de zaaier. En we moeten leven naar de maat van de zaaier in de gelijkenis!

Want een zaaier zijn is geen oogstmachine zijn! Zaaien – net als liefhebben – is fundamenteel zaden van liefde en vertrouwen in anderen planten. En hopen dat ze hun eigen weg gaan. Het gaat om geven, zonder er iets voor terug te verwachten. Uiteindelijk gaat het erom het Koninkrijk in ons binnen te brengen, onze harten te evangeliseren.

Daarom beschrijft Jezus, bij het uitleggen van de gelijkenis, verschillende soorten grond: het is niet om ons in categorieën te plaatsen, vruchtbaar of niet, deugdzaam of slecht ! De verschillende bodems zijn er niet om ons te verdelen. Ze zijn er om onze “verdeelde harten” te weerspiegelen. Dus laten we eens kijken naar onze verdeelde harten !
Ze zijn als akkers, met hun vruchtbare grond en hun schaduwplekken.

Zelfs als we streven naar een grotere innerlijke eenheid, hebben we allemaal deze verschillende percelen in ons, deze vruchtbare percelen en deze dorre gronden. Voor sommigen van ons zullen deze laatste onafgemaakte rouw zijn, gewonde geschiedenissen waarop het onmogelijk lijkt om een project weer tot bloei te zien komen.

Deze gronden zijn misschien ook verhalen die steeds weer opduiken: het verleden waar we bij stilstaan. Voor anderen is de tuin van hun hart vol met slecht gedraaide groeven, knopen en angsten, neuroses en struikelblokken, “had ik maar” waarover de hoop struikelt. Sommigen van hen hebben misschien braakliggend land en projecten die zijn verdwenen voordat ze de kans hebben gehad om te groeien. Hun moed wordt ondermijnd door de herinnering aan levens die zijn vernietigd voordat ze tot bloei konden komen. We kunnen in ons hart ook stukken land vinden die de tand des tijds niet kunnen doorstaan. Land dat te veel aan de zon is blootgesteld... Het enthousiasme van een moment is niet opgewassen tegen de tand des tijds! Met de ups en downs van het leven kan voor sommigen hun persoonlijke grond iets van zijn oorspronkelijke rijkdom en enthousiasme verloren hebben. Ervaringen in het leven hebben hen voorzichtiger en wantrouwiger gemaakt. Op sommige plaatsen in hun hart zijn braamstruiken gegroeid, alsof ze hen willen beschermen. Op andere plekken is de grond droger en rotsachtiger geworden... waar niets goeds kan groeien. 

Maar – en dat is de bijzondere boodschap van deze gelijkenis – er zal altijd “goede grond” zijn om te zaaien in de diepten van de mens, wat onze ervaringen ons ook vertellen. Het evangelie vertelt ons dat er in ieder mens altijd een plek is waar de aarde haar oorspronkelijke frisheid heeft behouden. Dit is Gods akker, diep in ons gegrift. Dus hoewel de oogst in ons leven ver weg lijkt, kunnen we echt een nieuwe vruchtbaarheid ontdekken. Want God heeft altijd een recht van overpad... in de akker van ons hart, om daar vertrouwen te komen zaaien!

 In deze vakantietijd is het dus aan ieder van ons om op zoek te gaan naar deze vruchtbare grond in onszelf. Als we in de voetsporen treden van de ietwat gekke zaaier in het evangelie, dan zal echt zaaien ons meer doen liefhebben: want liefde is een gevoel dat zich vermenigvuldigt als het niet berekend wordt. Amen.

 

 

Preek van de week

Inschrijving

Indien u iedere week een voorstel van preektekst van een dominicaan of een lekendominicaan wilt ontvangen, vragen wij u om uw inschrijving te bevestigen door te klikken op de link. Wij danken u bij voorbaat voor uw interesse in ons initiatief.

Onze preken

  • 1
  • 2